Bikini tijd!

Ik kocht vorig jaar de meest geweldige badpakstof: stevig en super mooi. De La Maison Victor bracht het ideale patroontje om die nog eens boven te halen. De Kos bikini. Ik ben niet zo’n fan van te veel frullekes, dus ik liet er twee vallen. De geknoopte schouderbandjes verving ik ook door een kruisje op de rug. Ik maakte 92 voor mijn tweejarige, maar die bleek veel te klein. Gelukkig worden hier wel wat baby’s geboren, perfect cadeautje voor de eerste verjaardag! 🙂
Ik herbegon dus nog eens en dat bleek wel een succes. Er was nog net genoeg over voor twee driehoekjes en een broekje voor mijn grootste meid.
Voor de fotoshoot trokken we op vakantie… 🙂

Stof van Hilco, uitverkocht bij stofopzolder.

Hopla…

Hopla, daar gaan we! Mijn eerste blogberichtje…

’t Had wat voeten in d’aarde, maar zie, ’t is gelukt. 🙂
Op het programma stonden cuff boodjes en dames kledij. Ik kwam al snel bij de Isa terecht en dat bleek geen slecht idee!  In ben wel into pantermotiefjes, dus ook de keuze voor de boordjes was snel gemaakt. De grijs-blauwe variant is helemaal mijn ding.

“Hopla…” verder lezen

Cuff me!

Voor onze jongens zijn cuff-me boorden echt een ideale afwerking, maar voor mezelf zag ik het eerst niet echt. Deze ‘college boord’ met ietwat retrostijl vond ik op zich echt mooi, maar het was me nog een raadsel hoe ze te verwerken. Met een donkerblauwe effen stof? Iets roestkleurig? Eigenlijk was het puur toeval dat ik gelijktijdig deze blauwe stof met gouden glitter kocht. En zo gebeurde het dat ik het pakje opende en dacht: waarom niet? “Cuff me!” verder lezen

Tanner Culotte

Als ik je vertel dat ik een broek kopen voor mezelf al moeilijk vind, dan mag het je niet verbazen dat dit pas de tweede broek ooit is die ik voor mezelf naaide. De eerste was de Rocco sweatpants, die qua pasvorm sowieso goed zit, dus die telt eigenlijk niet echt eens mee. “Tanner Culotte” verder lezen

Jamie, ik heb jou gemist!

Sinds La Maison Victor op de markt is miste ik nog nooit een editie. Ik heb ze, tot nu toe, allemaal in mijn bezit en daar heb ik nog nooit spijt van gehad. Vroeger, 5 jaar geleden, moesten we nog wachten op de postbode voordat we een glimp van de nieuwe patronen konden opvangen. Nu, krijgen we ze een week op voorhand te zien waardoor het verlangend uitkijken naar de postbode helemaal niet meer van toepassing is. Soms mis ik dat wel ‘dat uitkijken naar’.

“Jamie, ik heb jou gemist!” verder lezen